Umut
Durmaz

Bir aile bana geldiğinde ilk sorduğum şey çocuğun kaç net yaptığı olmuyor. Akşam yemeğinde ne konuşulduğunu, deneme sonucu geldiğinde evde ilk hangi cümlenin kurulduğunu, kapının ne zaman çarpıldığını soruyorum. Çünkü sınav yılında değişmesi en zor şey çocuk değil, evin iklimi.

Anne babalara verilen tavsiyelerin çoğu ya çocuğa yönelik oluyor ya da "sakin olun" demekten ibaret kalıyor. İkisi de işe yaramıyor. Bir anne babanın ihtiyacı olan şey, o akşam evde kurabileceği somut bir cümle ve bir sonraki adımı bilmek.

Bu yüzden yaptığım işin merkezinde teşhis değil, dil var. Hangi cümlenin çocuğu kapattığı, hangisinin araladığı öğrenilebilir bir şey. Ve öğrenildiğinde, evdeki gerilim genellikle çocuk hiç değişmeden düşmeye başlıyor.

Sınav yılı önceden bilinen bir takvimle ilerliyor: eylülde umut, ekimde ilk hayal kırıklığı, ocakta karne, nisanda panik. Hazırlıksız girildiğinde her aşaması sürpriz gibi hissettiriyor. Oysa bunların hiçbiri sürpriz değil.